Sint Maarten

Wij zijn Anita en Fatima, wij willen jou ons verhaal vertellen over Sint Maarten van 2000.
We beginnen van voren af aan.
We vertrokken bij Anita's huis.
We gingen eerst naar de buren van Anita, daarna gingen we naar onze meester.
We belden aan en begonnen met zingen, omdat onze meester nogal grappig is lagen we meteen in een deuk.
Lacherig gingen we weer de straat op.
Aan de overkant van de straat stond een man op een oprit.
We begonnen, lacherig en al, ook voor hem te zingen.
Na het liedje keek de man ons een beetje verlegen aan en werd het stil.
Toen zei hij: 'Ik heb niks voor jullie bij me'.
We zeiden: 'Dat maakt niet uit', verder wisten we niets te zeggen.
Het was weer stil.
De man zei: 'Ik moest eigenlijk net even plassen, maar dat kan ook wel waar jullie bij zijn'.
Wij werden een beetje lacherig.
Toen zei hij: 'Of hebben jullie dat nog nooit gezien'.
Wij vonden het maar raar en liepen zonder iets te zeggen door.
Toen we net een stukje verder waren gelopen riep hij ons na: 'Moeten jullie eens kijken wat voor een dikke piemel ik heb'.
Wij keken nog om, omdat we hem niet goed verstonden.
We zagen nog net dat hij in de tuin van een ander stond te plassen.
We renden weg en stopten bij het eerste huis dat we zagen.
Het was het huis van Fatima's opa en oma.
We belden aan en deden of er niets aan de hand was.
We gingen ook nog naar Anita's opa en oma, maar ook daar vertelden we niets.
Anders moesten ze zich daar ook nog zorgen om maken.
We liepen nog een tijdje door, maar bij elk geluidje dat we hoorden schrokken we heel erg.
Toen besloten we om maar naar huis te gaan.
Thuis vertelden we wel alles wat er was gebeurd (ieder voor zich).
Fatima's ouders belden naar Anita's ouders en samen besloten ze de politie te bellen.
De politie heeft de man nog niet te pakken maar ze hebben wel een vermoeden wie het is.

Als jij nou ook zoiets hebt meegemaakt, vertel het dan wel, want dan kan iemand er iets aan doen en hij/zij kan je helpen.
Je moet je in ieder geval nooit schamen om zoiets te vertellen.