De fysiotherapeut

Als jong meisje ging ik voor rugklachten naar de fysiotherapeut.
Na een aantal keren ging ik er vreselijk tegen op zien.
Ik moest me altijd uitkleden tot op m'n onderbroek, dus mijn b.h. moest ook uit.
Dat vond ik niet prettig, ik schaamde me nog een beetje voor die twee pas gegroeide borstjes van me.
Omdat ik dacht dat het voor de behandeling nodig was en omdat hij de dokter was deed ik het toch maar.
Dat ik er tegenop ging zien kwam door mijn gevoel dat het niet helemaal klopte wat de dokter bij me deed.
Hij hield er wat vreemde behandelmethoden op na.
Elke keer wilde hij bijvoorbeeld mijn borstomvang opmeten.
Hij deed een centimeterband om mijn borstkas; precies over de tepels.
Dan moest ik eerst heel diep inademen en daarna helemaal uitademen.
Hij schreef dan het verschil in centimeters op.
Bij het 'kraken' van de rug moest ik op mijn zij gaan liggen en rolde hij met zijn grote mannenlijf helemaal over mij heen.
Nu ik het zo opschrijf herinner ik me nog hoe ik me schaamde.
Thuis vertelde ik het wel en op een gegeven moment heeft mijn moeder de fysiotherapeut er nog over opgebeld.
Hij had het verhaal aangehoord en gemopperd dat ik dan de volgende keer mijn b.h. maar aan moest houden.
Maar ik wilde er niet meer heen.
Later hoorden we nog wel meer verhalen van andere vrouwen die zich ook zeer ongemakkelijk gevoeld hadden bij zijn manier van behandelen.